Wiza dla małżonka lub partnera w Wielkiej Brytanii - kto może złożyć wniosek

Spouse visa UK (wiza dla małżonka lub partnera) to wiza rodzinna na zasadach Appendix FM. Dostają ją mąż, żona, partner w związku partnerskim, partner bez ślubu i narzeczony lub narzeczona obywatela Wielkiej Brytanii albo osoby ze stałym statusem w UK. Wymagań jest pięć - status sponsora, wspólny dochód od 29 000 funtów rocznie, angielski, mieszkanie i prawdziwy związek. Poniżej przy każdym z nich - co dokładnie sprawdza Home Office, ile kosztuje wniosek razem z opłatą zdrowotną IHS, jak długo czeka się na decyzję i co zmienia się w drodze do stałego pobytu. Dane zweryfikowane z gov.uk na 4 listopada 2026 r.

Kto może złożyć wniosek i kto może być sponsorem

Wniosek składa cudzoziemiec, a sponsorem jest partner, który już mieszka w UK. Oboje muszą mieć ukończone 18 lat. Wiza jest jedna, ale podstawy są cztery:

• spouse - małżeństwo uznawane w UK;
• civil partner - zarejestrowany związek partnerski;
• unmarried partner - para mieszka razem co najmniej 2 lata do dnia złożenia wniosku (albo jest w związku od 2 lat, jeśli wspólne mieszkanie utrudniały praca, nauka lub względy kulturowe);
• fiancé(e) lub proposed civil partner - narzeczony lub narzeczona, którzy zawrą związek w UK w ciągu 6 miesięcy od przyjazdu.

Sponsorem może być (gov.uk, Apply as a partner or spouse):

• obywatel Wielkiej Brytanii lub Irlandii;
• osoba ze stałym statusem - indefinite leave to remain (ILR), settled status w EU Settlement Scheme, permanent residence;
• obywatel UE, Szwajcarii, Norwegii, Islandii lub Liechtensteinu z pre-settled status, jeśli mieszkał w UK przed 1 stycznia 2021 r.;
• posiadacz wizy Turkish Businessperson lub Turkish Worker;
• osoba z przyznaną ochroną, np. status uchodźcy.

Jeśli partner jest w UK na wizie pracowniczej Skilled Worker albo na wizie studenckiej, ta wiza nie pasuje. Jego rodzina przyjeżdża na wizie dependant, która ma własne zasady i własne opłaty.

Para musi planować wspólne życie w UK na stałe. To nie formalność - Home Office pyta, jak się Państwo poznali, jak często się widują i gdzie mieszkali wcześniej. Jeśli nie są Państwo pewni, czy Państwa sytuacja się kwalifikuje, można ją omówić przed złożeniem wniosku - szczegóły na stronie pomoc przy wizie dla partnera.

Wymóg finansowy - dochód od 29 000 funtów rocznie

Od 11 kwietnia 2024 r. para musi wykazać łączny dochód co najmniej 29 000 funtów rocznie przed opodatkowaniem (gov.uk, Financial requirements). Kwota jest jedna na całą rodzinę, a dodatku na dzieci przy nowych wnioskach nie ma. Kto pierwszy raz złożył wniosek jako partner przed 11 kwietnia 2024 r. i przedłuża wizę z tym samym partnerem, nadal ma stary próg - 18 600 funtów, plus 3 800 funtów na pierwsze dziecko i 2 400 funtów na każde kolejne.

Co się liczy:

• wynagrodzenie brutto w UK - payslips z 6 miesięcy, wyciągi bankowe i list od pracodawcy ze stanowiskiem, rodzajem umowy i wynagrodzeniem;
• dochód z samozatrudnienia lub z funkcji dyrektora w brytyjskiej firmie - na podstawie zeznania Self Assessment;
• emerytura i dochody niezwiązane z pracą, np. z najmu czy dywidend;
• oszczędności powyżej 16 000 funtów.

Największa pułapka dla wnioskodawcy z zagranicy to jego własne zarobki w kraju. gov.uk wprost pisze, że dochód z pracy liczy się tylko wtedy, gdy został zarobiony w UK. Dlatego przy wniosku składanym z innego kraju zwykle liczy się dochód brytyjskiego partnera, a nie Państwa.

Oszczędności liczy się według wzoru z Appendix FM - 16 000 funtów plus 2,5 raza brakująca kwota do progu. Jeśli dochodu nie ma wcale, potrzeba 16 000 + 2,5 × 29 000 = 88 500 funtów. Pieniądze muszą leżeć na koncie pod kontrolą pary co najmniej 6 miesięcy przed złożeniem wniosku.

Progu nie stosuje się, gdy brytyjski partner pobiera jeden z zasiłków z tytułu niepełnosprawności lub opieki - Personal Independence Payment, Disability Living Allowance, Carer's Allowance i około dziesięciu innych z listy gov.uk. Wtedy sprawdza się, czy rodzina utrzyma się i zapewni sobie mieszkanie bez świadczeń publicznych (adequate maintenance).

Gdy dochód nie wystarcza, odmowa nie jest automatyczna. Wizę można dostać w wyjątkowych okolicznościach, na przykład gdy w UK mieszka dziecko-obywatel brytyjski albo odmowa naruszyłaby prawo do życia rodzinnego. Wtedy jednak droga do ILR wydłuża się do 10 lat zamiast 5.

Język angielski - A1 na start, potem wyżej

Do pierwszej wizy potrzebny jest test z mówienia i rozumienia ze słuchu na poziomie A1 w skali CEFR (gov.uk, Knowledge of English). Uznawany jest tylko SELT, czyli test u dostawcy zatwierdzonego przez Home Office. Poza UK są to PSI (Skills for English UKVI), IELTS SELT Consortium (IELTS Life Skills, IELTS for UKVI), LanguageCert i Pearson (PTE). Wynik nie może być starszy niż 2 lata w dniu złożenia wniosku.

Wymagania rosną w trakcie drogi:

• przy przedłużeniu po 2,5 roku - A2, jeśli na wjeździe zdawano A1;
• do ILR po 5 latach - obecnie B1;
• przy wnioskach o ILR od 26 marca 2027 r. - B2 (Appendix KoLL). To już wpisano do przepisów.

Testu nie muszą zdawać obywatele krajów, w których angielski jest głównym językiem (USA, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Malta i inne z listy gov.uk), osoby powyżej 65. roku życia i te, którym uniemożliwia to stan zdrowia. Zamiast testu można pokazać dyplom licencjata lub wyższy, jeśli studia prowadzono po angielsku. Gdy dyplom nie jest brytyjski, potrzebna jest ocena Ecctis.

Jeśli celem jest ILR, warto od razu zdać B1 lub wyżej. Taki wynik można wykorzystać ponownie, dopóki certyfikat jest ważny, a test pozostaje na liście zatwierdzonych.

Mieszkanie, test na gruźlicę i dowody związku

Mieszkanie. Trzeba pokazać, gdzie rodzina będzie mieszkać - umowa najmu albo dokumenty własności. Lokal nie może być przeludniony i musi spełniać normy sanitarne.

Test na gruźlicę (TB). RTG płuc w klinice zatwierdzonej przez Home Office jest obowiązkowe, jeśli mieszkali Państwo 6 miesięcy lub dłużej w kraju z listy i byli tam w ciągu ostatnich 6 miesięcy (gov.uk, TB test). Na liście są na przykład Indie, Pakistan, Kazachstan, Gruzja, Mołdawia, Armenia, Azerbejdżan i Uzbekistan. Zaświadczenie jest ważne 6 miesięcy od dnia badania, więc najlepiej zrobić je bliżej terminu złożenia wniosku.

Związek. Home Office chce widzieć dokumenty od urzędu, banku, wynajmującego, dostawcy mediów lub lekarza, nie starsze niż 4 lata:

• akt małżeństwa lub dokument zarejestrowanego związku partnerskiego;
• umowa najmu, rachunki albo Council Tax na wspólny adres;
• wyciąg ze wspólnego konta;
• list od lekarza lub dentysty ze wspólnym adresem.

Jeśli mieszkają Państwo osobno, potrzebne są dowody stałego kontaktu - korespondencja, rozmowy, wsparcie finansowe, wspólne podróże. Dokumenty w innym języku niż angielski tłumaczy się z poświadczeniem. Potrzebne są też dane o wcześniejszych małżeństwach obojga, razem z dokumentem rozwodowym.

Opłaty Home Office i IHS - ile kosztuje spouse visa

Opłaty wzrosły 8 kwietnia 2026 r. (UK visa fees). Opłatę zdrowotną IHS płaci się z góry za cały okres wizy (gov.uk, IHS).

Dla jednej dorosłej osoby składającej wniosek z zagranicy same opłaty państwowe to 5 169 funtów. Każde dziecko we wniosku płaci taką samą opłatę wizową oraz własne IHS. Do tego dochodzą test z angielskiego, test TB i tłumaczenia. Przy wniosku składanym w UK można dopłacić 1 000 funtów za super priority i dostać decyzję szybciej.

IHS daje dostęp do NHS od pierwszego dnia wizy.

Jak złożyć wniosek i jak długo czekać

Wniosek składa się online na gov.uk, osobno spoza UK i w UK. Po opłaceniu wizy i IHS umawia się wizytę w ośrodku wizowym, oddaje odciski palców i zdjęcie oraz wgrywa dokumenty. Jeśli w kraju nie ma ośrodka, można wybrać ośrodek w sąsiednim.

Standardowe terminy Home Office (visa processing times):

• spoza UK - 12 tygodni;
• w UK - 8 tygodni, jeśli dochód i angielski są potwierdzone;
• w UK bez dochodu i angielskiego (w wyjątkowych okolicznościach) - około 12 miesięcy.

Po pozytywnej decyzji dostaje się eVisa, czyli elektroniczny status na koncie UKVI. Papierowej karty już nie ma. Na wizie partnerskiej można pracować i się uczyć, ale nie można pobierać większości świadczeń (no recourse to public funds).

Zmiana wizy w UK jest możliwa, jeśli przebywają tam Państwo na innej wizie długoterminowej. Z wizą wizytową albo z wizą na 6 miesięcy lub krócej zwykle trzeba wyjechać i złożyć wniosek z zagranicy. Wyjątkiem jest wiza narzeczeńska. Dlatego plan „pojadę do partnera na wizie wizytowej i złożę wniosek na miejscu" nie działa.

Wiza narzeczeńska i ślub w UK

Wiza fiancé(e) jest potrzebna, gdy chcą Państwo wziąć ślub właśnie w UK i zostać. Wydaje się ją na 6 miesięcy, nie wolno na niej pracować ani się uczyć. Wymagania są te same - dochód, angielski A1, mieszkanie, a do tego dowód, że wcześniejsze małżeństwa obojga zostały rozwiązane. Test TB jest potrzebny nawet przy tak krótkim pobycie.

Po ślubie składa się wniosek o przedłużenie już jako małżonek - w UK, bez wyjazdu. Czas na wizie narzeczeńskiej nie wlicza się do 5 lat do ILR.

Jeśli chcą Państwo tylko wziąć ślub w UK i wrócić, istnieje Marriage Visitor visa. Do przeprowadzki się nie nadaje. Często prościej jest zawrzeć małżeństwo w swoim kraju i od razu złożyć wniosek o spouse visa - mniej etapów i jeden komplet opłat zamiast dwóch.

Przedłużenie i droga do ILR - co zmienia earned settlement

Pierwsza wiza spoza UK jest wydawana na 2 lata i 9 miesięcy, przedłużenie w UK - na 2,5 roku (gov.uk, How long you can stay). Przedłużać można więcej niż raz. Przy przedłużeniu ponownie sprawdza się dochód, związek i angielski, tym razem na poziomie A2.

Obecnie ILR można dostać po 5 latach na wizie partnerskiej. Potrzebne są B1 (od 26 marca 2027 r. - B2) i test Life in the UK.

2 listopada 2026 r. rząd opublikował wyniki konsultacji o earned settlement (gov.uk, Earned settlement). Podstawowy okres do ILR ma wynosić 10 lat. Dla partnerów obywateli Wielkiej Brytanii droga 5-letnia zostaje. Partnerzy osób z ILR i innych sponsorów bez brytyjskiego obywatelstwa będą według szacunków Home Office czekać dłużej. Dla wszystkich obowiązkowe mają być angielski B2, test Life in the UK, brak wyroków i brak zadłużenia wobec państwa.

To na razie polityka, a nie przepisy. Daty wejścia w życie nie ma - Home Office zapowiada, że najpierw opublikuje szczegółowe zasady. Do tego czasu obowiązują obecne Immigration Rules i warto sprawdzić je na dzień składania wniosku o ILR.

Obywatele Polski - EUSS czy spouse visa

Jeśli partner w UK jest obywatelem Polski lub innego kraju UE ze statusem settled albo pre-settled, a byli Państwo rodziną do 31 grudnia 2020 r., najpierw należy sprawdzić EU Settlement Scheme. Jest bezpłatny (gov.uk, EU Settlement Scheme). Członek rodziny, który dołącza do partnera, ma 90 dni od przyjazdu do UK na złożenie wniosku.

Jeśli związek powstał później albo partner jest Brytyjczykiem, składa się wniosek o spouse visa na zasadach Appendix FM. Obywatele UE potrzebują wizy partnerskiej tak samo jak inni.

Polski nie ma na liście krajów objętych testem TB. Mieszkając w Polsce, nie robią Państwo testu, chyba że w ciągu ostatnich 6 miesięcy mieszkali Państwo 6 miesięcy lub dłużej w kraju z listy.

Wniosek składa się z kraju, w którym mieszkają Państwo legalnie. W Polsce ośrodek wizowy UK prowadzi VFS Global, adresy są na stronie gov.uk Find a visa application centre. Dokumenty po polsku trzeba przetłumaczyć na angielski z poświadczeniem tłumaczenia.

Pozostałe wizy do Wielkiej Brytanii zebrano na stronie wizy do Wielkiej Brytanii.